W pracy przedstawiono problem estymacji intensywności procesu Poissona w problemie stereologicznym, znanym w literaturze jako problem Lorda-Willisa-Spectora. W celu uzyskania estymatora o optymalnym tempie zbieżności na kulach Biesowa posłużono się metodami falkowymi. Ponadto skonstruowano estymator adaptacyjny, niewymagający odgórnego ustalania parametrów przestrzeni Biesowa oraz przedstawiono adaptacyjną metodę wyboru parametrów wygładzania tego estymatora opartą na minimalizacji tzw. ryzyka empirycznego. Całość zobrazowano za pomocą symulacji numerycznych i graficznego przedstawienia wyników.